Każde przemieszczenie w przestrzeni tułowia, kończyn dolnych, górnych, zmiana czynności narządu pociąga za sobą zmiany długości ,naprężenia i objętości nie tylko ścięgien, mięśni powięzi i więzadeł ale również naczyń krwionośnych i nerwów. Wszystkie zmian zachodzące w ciele, zmuszają nerwy do adaptacji do nowych warunków. Układ nerwowy, aby temu sprostać, musi swobodnie poruszać się w stosunku do innych tkanek a także, w pewnym stopniu, zmieniać swoją długość. Te zdolności układku nerwowego nazywane są neuromechaniką. Na skutek różnych czynników może dojśc do zaburzeń neuromechaniki czyli zmiany plastyczności układu nerwowego, zmniejszenie zdolności do przesuwania względem struktur otaczających, rozciągania czy napinania samej tkanki nerwowej oraz nieprawidłowości procesów fizjologicznych ( D.Butler „Mobilisation of the nervous system, Churchill Livingstone, 1991).

Do przyczyn tych zaburzeń należą:

czynniki wewnętrzne – spowodowane wystąpieniem krwiaka, obrzęku, deformacji lub zmian ustawienia elementów kostnych, podrażnieniem struktur okołostawowych, zmianami nowotworowymi, zwłoknieniem tkanki łącznej, przeciążeniami kompensacyjnymi wynikającymi z ograniczenia ruchomości.- czynniki zewnętrzne- długotrwale utrzymywana nieprawidłowa pozycja (np. w czasie pracy w czasie snu) powodująca ucisk tkanek powierzchownych.

Neuromobilzacja to mobilizacja układu nerwowego za pomocą określonych ruchów w ściśle określonych pozycjach. Odtwarza on prawidłową neuromechanikę oraz przywraca prawidłowe mechanizmy

fizjologiczne.