Nasza siedziba
Iłłakowiczówny 7/6 Poznań
Godziny otwarcia
Pn-Pt: 08:00-20:00
So: 09:00-13:00

Zespół ciasnoty podbarkowej

Zespół ciasnoty podbarkowej (ang. Subacromial Impingement Syndrome- SIS) jest jedną z najbardziej powszechnych dysfunkcji powodujących ból stawu ramiennego. Mniej więcej połowa przypadków zaburzeń w stawie barkowym spowodowana jest ciasnotą podbarkową, nazywaną także konfliktem podbarkowym lub cieśnią podbarkową. Objawami są: ból o różnym nasileniu i ograniczanie zakresu ruchu stawu.

Dolegliwości bólowe mogą stać się tak dokuczliwe, że nawet najprostsze codzienne czynności stają się problemem. Osoby dotknięte cieśnią podbarkową skarżą się na ból nasilający się w nocy, który wybudza je ze snu. Prowadzi to do wielomiesięcznego okresu, w którym pacjent nie może wypocząć w nocy i ma znaczne dolegliwości w trakcie dnia.
Przestrzeń podbarkowa jest strefą barku znajdującą się pomiędzy wyrostkiem barkowym łopatki, więzadłem kruczo-barkowym oraz stawem barkowo-obojczykowym (tworzą strop przestrzeni) oraz głową i guzkiem większym kości ramiennej (stanowią dolne ograniczenie przestrzeni). Zespołem ciasnoty podbarkowej nazywa się stan, w którym przestrzeń ta ulega zmniejszeniu. Prowadzi to do ucisku struktur znajdujących się w świetle przestrzeni: kaletki podbarkowej, pierścienia rotatorów, ścięgna głowy długiej mięśnia dwugłowego. Również podrażnienie tych struktur, prowadzące do ich obrzęku może sprawić, iż w przestrzeni będzie „za mało miejsca”. W takim przypadku, podczas unoszenia kończyny do góry dochodzi do kompresji, ucisku struktur znajdujących się w jej obrębie. Długotrwałe drażnienie ścięgien i kaletki powoduje ich uszkodzenie i stan zapalny. Jest on bardziej aktywny w nocy, stąd silne dolegliwości nocne.

Cechą predysponującą do powstania pierwotnej cieśni podbarkowej jest haczykowate ukształtowanie wyrostka barkowego. Również zmiany w budowie: więzadła kruczo-barkowego, stawu barkowo-obojczykowego i dalszego końca obojczyka, spowodowane urazem lub zwyrodnieniem mogą prowadzić do powstania cieśni. Dysfunkcje tkanek miękkich, głównie mięśni stożka rotatorów oraz mięśni stabilizujących łopatkę na ścianie klatki piersiowej z czasem powodują zmniejszanie się przestrzeni podbarkowej. Niestety również zmiany w układzie odpornościowym, biochemiczne, brak równowagi hormonalnej lub choroby metaboliczne (np. cukrzyca) mają wpływ na wielkość tej przestrzeni. Z powodu artropatii cukrzycowej pacjenci z tym schorzeniem mają trzy razy większe ryzyko rozwoju zespołu niż pozostali pacjenci. Wtórny zespół ciasnoty podbarkowej jest najczęściej następstwem przebytego urazu , zabiegu operacyjnego lub długiego unieruchomienia.
Rozpoznanie cieśni podbarkowej jest oparte o wywiad, badanie kliniczne i badania obrazowe – RTG, USG.

Leczeniem, które przynosi doskonałe efekty jest połączenie rehabilitacji i farmakoterapii podawanej doustnie lub miejscowo. Zwykle stosuje się steroidowe leki przeciwzapalne w formie ostrzyknięcia odpowiednich struktur w obrębie przestrzeni podbarkowej, co pozwala na zmniejszenie dolegliwości bólowych i podjęcie odpowiednich ćwiczeń. Wzmocnienie stożka rotatorów, wyćwiczenie mięśni stabilizujących łopatkę pozwala na przywrócenie właściwej odległości struktur tworzących przestrzeń podbarkową. W razie nieskuteczności leczenia zachowawczego trwającego 12 – 16 tyg trzeba rozważyć leczenie operacyjne.

Zabieg artroskopowy zwykle znacznie zmniejsza dolegliwości bólowe oraz pozwala na zwiększenie zakresu ruchomości barku. Nieodłączną częścią całego procesu leczenia są ćwiczenia, które rozpoczynają się już w dniu zabiegu. Po dekompresji przestrzeni podbarkowej nie jest wymagane żadne unieruchomienie.

One comment on “Zespół ciasnoty podbarkowej

  1. Ciekawy artykuł

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *